. . . رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در آن روز به سجده مىافتد و تا هنگامى كه خدا بخواهد درنگ مىكند ، پس از آن خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : سر خود را بردار و شفاعت كن تا شفاعتت پذيرفته گردد ، و درخواست كن تا خواسته‌ات عطا شود . و اين همان سخن خداى متعال است كه فرموده : اميد است پروردگارت تو را به مقامى در خور ستايش برانگيزد . « 1 » مشروح اين خبر در تفسير ابن كثير و طبرى و ديگران با عباراتى متفاوت نيز ، آمده است . « 2 » ترمذى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : شفاعتى لاهل الكبائر من امّتى . شفاعت من براى صاحبان كبائر از امتم مىباشد . « 3 » نتيجهء بحث از مجموع آيات و احاديث وارد درباره شفاعت دانسته مىشود كه ، شفاعت در روز قيامت براى هر كس هر گونه بخواهد نيست ؛ بلكه شفاعت برابر با مشيت خداى حكيم ، پاداش اعمالى است كه خداوند آنها را اسباب شفاعت قرار داده است ؛ مانند اينكه ، بنده مسلمانى در واجبى از واجباتش كوتاهى كرده و در مقابل آن در زندگى دنيائىاش از صميم قلب دوستدار رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اهل بيت او عليهم السّلام بوده ، و آنان را از آن رو كه اولياى خدا بوده‌اند دوست داشته است ؛ يا آنكه عالمى را بدان سبب كه عالم اسلامى بوده گرامى داشته ، يا به مؤمن صالحى كه بعدها به شهادت رسيده نيكوئى نموده است . خداوند نيز او را به خاطر آن حبّ قلبى و اين اقدام علمىاش پاداشى مىدهد كه تقصير و كوتاهىاش در آن واجب را جبران نمايد .

--> ( 1 ) - بحار ج 8 ص 36 ، و اسراء / 79 . ( 2 ) - به تفسير آيه در تفسير طبرى و قرطبى و ابن كثير و صحيح بخارى كتاب تفسير ج 3 ص 102 و سنن ابن ماجه حديث ( 4312 ) و سنن ترمذى ج 9 ص 267 مراجعه شود . ( 3 ) - سنن ترمذى كتاب « صفة يوم القيامة » .